Elementy te są dostępne w różnych średnicach i długościach; zazwyczaj średnica trzpienia wynosi od 8 do 12 mm, a wielkość ucha jest dostosowana do montażu elementów łączących rusztowanie. Wersja wkręcana posiada gruby gwint (typu do drewna), który wkręca się w kołek nylonowy, natomiast wersje śrubowe mogą mieć gwint metryczny współpracujący z odpowiednią kotwą. Długość należy dobrać tak, aby po całkowitym wkręceniu elementu ucho znajdowało się w pewnej odległości od powierzchni ściany.

Tak, zazwyczaj są one cynkowane ogniowo lub galwanicznie, dzięki czemu są odporne na korozję podczas użytkowania na zewnątrz, na elewacji. Jest to istotne, ponieważ kotwy często pozostają na miejscu przez cały czas trwania projektu i są narażone na działanie deszczu. Elementy mocujące ocynkowane zachowują swoją wytrzymałość oraz łatwość demontażu i ponownego użycia.

Należy wywiercić w cegle lub bloczku otwór dopasowany do dołączonego kołka nylonowego, wsunąć kołek całkowicie do środka, a następnie wkręcić w niego śrubę z uchem aż do oporu. Podczas wkręcania gwintu kołek rozszerza się i klinuje w murze, zapewniając pewne zakotwienie. Mocowanie należy wykonywać w solidnym, pełnym materiale, a nie w spoinie (fudze) czy pustej przestrzeni; należy też dobrać rozmiar kołka do elementu mocującego.

Dopuszczalne obciążenie zależy od rozmiaru elementu mocującego oraz – przede wszystkim – od wytrzymałości materiału podłoża, w którym jest on zakotwiony; mur musi być zatem w dobrym stanie technicznym. Orientacyjnie przyjmuje się, że kotwy te są przystosowane do przenoszenia obciążeń generowanych przez rusztowanie elewacyjne (zarówno osłonięte plandeką, jak i bez niej), jednak w razie potrzeby rzeczywistą nośność należy potwierdzić za pomocą próby wyrywania przeprowadzonej na placu budowy. Nigdy nie należy polegać na mocowaniu osadzonym w słabej cegle, kruszącej się zaprawie lub uszkodzonej ścianie.